Nieuws

toen tom me belde om te vragen of ik een statement wilde maken over toneelschrijven, twijfelde ik. ook nadat ik ja had gezegd twijfelde ik. ik heb er meerdere malen over nagedacht om af te zeggen. ik vroeg me ook af: maar wat zou dat betekenen, dit, mijn niet-spreken? dat er meer ruimte is voor mensen die, weet ik veel, “betere manieren hebben om een gesprek te open, meer weten over toneelschrijven en het werkveld en de machtsstructuren die er aanwezig zijn. ben ik bang om ruimte in te nemen? dat ik iets zeg wat ik meen en dat jullie het niet met me eens zijn? wil ik geen statement maken omdat ik geen debat wil?

nu ik er ben wil ik de tijd niet vullen met mijn angst om te spreken, ik wil jullie over iets anders vertellen.

op 16 januari was ik bij de eerste sessie van Invisible College van 2021. dit is een ruimte waarin verschillende mensen, kunstenaars in vele vormen elke zaterdag via zoom samenkomen onder leiding van dichter en toneelschrijver ariana reines om te lezen, schrijven, voelen, mediteren, onderzoeken.

Deze eerste sessie had als titel the wind gate, vernoemd naar een acupunctuurpunt aan de achterkant van je nek. een plek die, ontbloot, zowel toegankelijk is voor goddelijke energieën als satanische. een plek die ontbloot is als we ons hoofd buigen om te bidden, of aan het einde van een yoga with adriene sessie, of als we naar onze telefoons kijken.

we hebben het over saturnus, die nu in het luchtteken waterman staat. saturnus is een planeet die gaat over discipline en structuren verantwoordelijkheid. waterman gaat over ideeën, over de toekomst. over het verbeelden van andere werelden. een teken dat de bestaande systemen bevraagt, hoe deze afgebroken en vervangen kunnen worden. een teken dat zowel waarneemt wat er nu aanwezig is, als wat er nog mogelijk is. een teken dat voorbij het individu denkt en zoekt naar waar persoonlijke idealen die van het collectief raken.

Ariana Reines spreekt ons die zaterdag toe als een soort Saturn Daddy.
over het gebrek aan verbeelding.
over hoeveel er afsterft
over “the lack of myth.”
over hoe hongerig en dorstig iedereen is naar “myth”
over aan hoe die behoefte niet wordt voldaan
over de rotting die overal onthuld is
over hoe slecht het wel niet is gesteld met de verbeelding van onze maatschappij als zelfs de
complottheorieën zo... slecht zijn.

wat voor kunst is er nu nodig?
how to build a future with art?
how to genuinely bear witness?
wat is onze verantwoordelijkheid?

Ariana zegt: “it’s not enough to be emotionally naked. I need you also to be brilliant. It’s not enough for me that you be brilliant, I need you also to be visibly, radically, courageously self-questioning. I need you also to have profound self-respect and not to take any shit in your life. I need you to take less shit in every sense. I don’t care how empathic and kind and intuitive and generous you are, or how much hurt you might be nursing from your childhood, last week or last night. We need to not take shit.”

taal is ons middel, onze technologie. ariana beschrijft poëzie als “putting air & space around things coming in from the outside & that are coming up from the inside. and it has no carbon footprint.”`we schrijven woorden die bedoeld zijn om hardop uitgesproken, beademd, belichaamd te worden. spreken is het aangaan van verantwoordelijkheid. gesproken taal als trillingen in de lucht, als wind die zowel helend als ziekmakend kan zijn.

hoe gaan we dit gebruiken?
welke vormen neemt het aan?
hoe en waar vindt het plaats?
gaan we in stand houden wat er is?
gaan we bewijzen hoe “goed” we zijn?
gaan we plekken creëren om samen te rouwen en uiteen te vallen
om samen te verbeelden?
om in de wereld te zijn?
om na te denken over andere manieren van leven en liefhebben die niet zo fucking destructief zijn?
gaan we de lucht- en onderstromen die altijd aanwezig zijn naar de voorgrond brengen?
waar geven we ruimte aan?
waar laten we ons door beïnvloeden?

laten we samen praten en denken over verbeelding, verlangens, verantwoordelijkheid, over de shit we should stop taking.

het laatste wat ik met jullie wil delen is een stuk uit NO MORE ZOMBIE SHIT, de afgelaste voorstelling waarvoor ik samen met Lila Payens de tekst schreef. een voorstelling over vriendschap, liefde, falende systemen, “finding joy in resistance”, woekeren, vertakken, waar het bos als daddy ons dit advies gaf:

we kunnen niet terug naar iets wat niet bestaat.
er is geen onschuld te heroveren.

toss the shit in the garbage
dont try to be so fucking good all the time
don’t accept the violence
push beyond that
find the root
dream up another world
everyone of us is a world of possibility
if you feel yourself falling,
then dive.

 

Voor de denkdag 'Shakespeare is dead, but here we are' schreef toneelschrijver Edna Azulay een statement over de staat van het toneelschrijven in Vlaanderen en Nederland. Wie neemt de pen over van de grote bard en hoe gaat het verder met het repertoire?

Tijdens de denkdag 'shakespeare is dead, but here we are', slaan Theater Bellevue en deBuren de handen in elkaar met Het nieuwstedelijk en het Toneelschrijfhuis om de staat van het toneelschrijven in Vlaanderen en Nederland onder de loep te nemen en in kaart te brengen.

Organisatie: deBuren, Theater Bellevue, Het nieuwstedelijk en Toneelschrijfhuis.

laten we samen praten en denken over verbeelding, verlangens, verantwoordelijkheid, over de shit we should stop taking